Search

News

News
Tourneeblog Tour Andaluz

Een dag uit het leven van orkestlid....

ORRIN (contrabas av) | MAANDAG 24 OKTOBER

Het was een stikdonkere nacht. Veertig muzikanten slapen rustig bij de scouting in Amstelveen. Twee bassisten komen zachtjes binnen en spelen. De muzikanten worden allen rustig wakker door de zwoele trillingen. Zo fijn begint de maandag bij het Ricciotti ensemble! Een dag vol met verschillende optredens. We beginnen op een middelbare school in Zuid-Scharwoude. Hier doen de leerlingen tussen de stukken door mee aan onze improvisatieworkshop! We creëren ter plekke met hun namen en andere input een stuk! Ze vinden het vooral erg spannend als onze geweldige solist Karin Strobos verleidelijk een lied zingt midden in het publiek. Via een kort optreden in Mentrum vertrekken we naar de verslavingskliniek Jellinek. Hier dansen en zingen mensen mee met al onze Spaans geïnspireerde stukken.

Als laatste vertrekken we naar het mooie Utrecht. In het hart van ons land eten we voordat we in De Utrechtse Muziekschool ons laatste optreden geven. Hier spelen we een selectie van ons repertoire alsof we al in de terminal van Schiphol zijn. Wanneer we door security gaan gaat natuurlijk het alarm af en moeten alle blazers hun prachtige blazersstuk van Fransisco Guerrero spelen voordat ook zij het vliegtuig in mogen. De haast van onze concertmeester om uit het vliegtuig te stormen, leidt ertoe dat we met zijn ontroerende solostuk de bewaking weer sussen. En we sluiten het optreden compleet in stijl af met 'De gepikte vogel' van Juriaan Andriessen: het lijflied van het Ricciotti. Ons feestje begint meteen al in de bus en eindigt pas in de late, late uurtjes. Ook op de scouting-slaaplocatie klinkt muziek, gelach en gedans.

Ik vond het een enorm geslaagde dag. We hebben echt mensen geraakt die muziek nodig hadden, maar ook feest gevierd met elkaar. Het op tour zijn is echt een bovennatuurlijke ervaring waar goede vriendschappen worden gesmeed, harten worden geraakt en levens voor altijd worden veranderd. Buiten en binnen het ensemble. Niemand die in aanraking komt met deze oprechte en energieke ploeg zal ooit hetzelfde zijn.

IRIS (klarinet) | DINSDAG 24 OKTOBER

Dinsdag is onze reisdag: vliegen naar Spanje! Dat betekent om 8 uur opstaan en ontbijt, en dan de helft van je tas in de tas van een ander stoppen, je luchtbed leeg laten lopen, de afwas doen, vegen, de douche schoonmaken en alle spullen naar de bus slepen (en oppassen dat je niet vast komt te zitten in de modder). Eenmaal op Schiphol leiden Julia en Maxje als twee volleerde managers ons zooitje ongeregeld en wegen ze tassen en stouwen trommels en snoeren in koffers. Na het inchecken is het vooral veel wachten en hamburgers eten, maar eenmaal in het vliegtuig verdwijnt de lethargie snel. Van het vliegtuigpersoneel mogen we in het vliegtuig wild op dus we maken onze medepassagiers deelgenoot van ons lievelingsliedje ‘Eens komt de dag’. Als we in Málaga geland zijn gaan we meteen door naar een hostel waar Oekraïense vluchtelingen opgevangen worden. We eten snel de lekkere tapas die het hostel voor ons klaargezet heeft en dan is het tijd voor ons eerste optreden in Spanje! Aanvankelijk lijkt het publiek een beetje ingetogen. Ze spreken maar een klein beetje Spaans en Engels, maar gelukkig kan onze concertmeester en kapiStijn ook wat Russisch. Ik voel me vereerd dat er veel foto’s en filmpjes gemaakt worden door het publiek. Die ingetogenheid blijkt trouwens maar schijn, want we spelen TWEE toegiften en dat is voor iedereen geweldig. KapiStijn krijgt wel vijftien knuffels van dankbare luisteraars! Na dit heerlijke optreden kunnen we onze spulletjes kwijt in een heuse hotelkamer. We eindigen de dag met en nachtelijke duik in de Middellandse Zee en gaan dan slapen in een echt bed voor het eerst in een week. Klaar voor de volgende tourdag!

TESSA (trompet) | WOENSDAG 25 OKTOBER

Onze eerste volledige tourdag in Andalusië. Hoewel we al wat uren in Malaga zijn, ben ik nog niet helemaal geland in Spanje en moet ik nog even wennen aan de andere omgeving met palmbomen en warme temperaturen. We vertrekken met onze tourbus naar een achterstandswijk in Malaga, waar we spelen in een opvang voor mensen met verslavingsproblematiek en betrokkenen uit de buurt. Het publiek reageert enthousiast. Nadat we aan het einde de Spaanse versie van 'Eens komt de dag' hebben gespeeld en gezongen begint het publiek voor ons te zingen om ons te bedanken. Een vrouw laat met betraande ogen weten dat ze nog nooit eerder live een symfonieorkest heeft gehoord. Iemand anders uit het publiek wijst naar zijn arm om duidelijk te maken dat onze muziek hem kippenvel heeft bezorgd. Hoewel ik nog moe ben de vorige dag, merk ik dat ik enorm veel energie krijg van deze oprechte reacties uit het publiek.

We pakken snel in en vertrekken naar de volgende locatie: de Universiteit van Malaga, waar we spelen voor kwetsbare mensen uit de omgeving die o.a. te maken hebben met schulden of huiselijk geweld. Er zijn ook andere mensen in het publiek, bijvoorbeeld een groep vrouwen die elkaar kennen van de dagbesteding voor ouderen. Een gemengd publiek en dit merk je door de reacties uit het publiek, want er zit voor iedereen wel een muziekstuk bij dat aanspreekt. Onze Spaanse saxofonist Adrián kondigt de nummers aan en een man vertelt hem enthousiast dat we zijn lievelings muziek van Paco de Lucia spelen. Hij vindt de versie van het Ricciotti toch wel echt heel speciaal, zegt hij achteraf. De groep oudere mensen zijn volledig geboeid door onze solist Karin Strobos en worden helemaal meegenomen in de operasferen van Carmen. Karin maakt hartjes gebaren met haar handen, terwijl ze zingend door het publiek danst. Daarmee weet ze de harten van het hele publiek te veroveren. Als alle mensen beginnen mee te zingen bij onze Spaanse medley, krijg ik een brok in mijn keel van emotie en mis ik bijna mijn inzet. Als we belanden bij 'Cannabis' van de Spaanse band Ska-P, gaan twee twintigers aan de zijkant ineens helemaal uit hun dak. Uiteindelijk staat het hele publiek te dansen op de Macarena. Na het optreden hoor ik alle andere orkestleden zeggen hoe fijn de sfeer was en hoe erg ze genoten hebben van het publiek. Ondertussen pakken we snel weer in, op naar de volgende gig!

Na een behoorlijke busrit stopt ons hongerige orkest in Nerja om te lunchen op een mooie plek met een indrukwekkend uitzicht. Daarna is het tijd voor een Wild Op! Het publiek is verrast als we al spelend aan komen lopen en er wordt constant gefilmd en gefotografeerd. Tijdens 'Eens Komt de Dag' zegt een beveiliger in rap Spaans dat we weg moeten gaan, maar natuurlijk spelen wij gewoon door en doen we er ook nog even 'De Gepikte Vogel achteraan, met een groot applaus als resultaat.
Met volle energie van het Wild Opje gaan we weer een lange busrit tegemoet. Ik doe toch maar even mijn ogen dicht, want zo'n tourdag kost toch wel veel inspanning. Als ik mijn ogen weer open doe zijn we gearriveerd bij Albergue Municipal de Acogida in Almeria. Hier spelen we voor een opvanghuis voor daklozen. Schuin achter me zit een man in een rolstoel met een kapotte broek en een been vol blauwe plekken geboeid naar ons luisteren. Af en toe kijk ik tijdens het spelen even naar hem en als we oogcontact maken glimlacht hij naar me. Als Coen even wegloopt om naar de wc te gaan, neemt een man met cowboyhoed met de naam Vassily het van hem over als gastdirigent. Als hij voor het orkest staat zegt hij zachtjes: "A new adventure, why not?" Hij dirigeert met volle overtuiging en wij vinden het fantastisch! Achteraf vertelt Vassily dat hij ook muzikant is en veel blues en countrymuziek heeft gemaakt. Eigenlijk was hij helemaal niet van plan om naar ons optreden te komen, maar moest er naartoe. Hij is blij dat hij toch geweest is en vertelt achteraf dat het dirigeren van ons orkest iets in hem veranderd heeft. Naderhand maakt fagottist Jilles nog een praatje met hem en Vassily geeft hem een blues cd van zijn eigen band. Tegelijkertijd dineert het orkest samen met de mensen van het opvangcentrum.

Na het eten vertrekken we weer naar de volgende locatie in El Viso. Hier spelen we in afgekeurd huis voor vluchtelingen uit Senegal, Mali en Gambia. Deze mensen werken illegaal in de kassen van Almeria, ook wel de plastic zee van Spanje genoemd. Zij mogen hier officieel niet werken en wonen, maar moeten overleven en hebben vaak geen andere keus. De plek waar we spelen is bijzonder en bevindt zich onder een prachtige sterrenhemel, maar ziet er ook heel armzalig uit. Soms word je je tijdens een Ricciotti tour even heel bewust van je eigen privileges en de oneerlijkheid van de wereld. Dit is voor mij heel duidelijk zo'n moment. De mensen reageren enthousiast op onze komst. Het Ricciotti ensemble raakt het publiek met haar muziek, maar het publiek raakt mij ook. Wanneer Karin swingend 'Granada' zingt, beginnen een aantal mensen uit het publiek met haar mee te dansen en swingen. Ook het hele orkest gaat hier nog swingender van spelen. De muziek lijkt een brug te slaan tussen mij en een wereld vol armoede die ik niet ken. Achter me staan een aantal mannen op de trap, als ik me omdraai naar een van hen krijg ik een grote glimlach. Mijn trompet melodie in 'Eens Komt de Dag' is dan ook aan hem gericht. In gebrekkig Spaans zing ik 'Eens komt de dag dat wij gelukkig zijn' en ik vraag me af of die dag voor hem ook ooit zal komen. Wanneer we vliegend af naar de bus rennen zwaaien de mensen ons vrolijk na. Ze zijn dankbaar omdat we muziek voor ze hebben gemaakt. Ik ben hen dankbaar omdat we dat voor ze mochten doen. Muziek maken in het Ricciotti voor mensen als deze is nooit eenrichtingsverkeer. We komen niet alleen iets brengen, maar het is altijd een interactie tussen het orkest, de muziek en de oprechtheid van de mensen voor wie we spelen. Samen delen we de liefde voor muziek en dat is niet alleen heel mooi en waardevol voor hen, maar ook voor ons.

MATHILDE (saxofoon) | DONDERDAG 27 OKTOBER

Deze ochtend voelt het hele Ricciotti zich heuze supersterren. Op een stoffige binnenplaats van een middelbare school staan honderden kinderen in volle afwachting klaar. Binnen twee maten hangen ze aan onze lippen en dansen ze mee op Rossini en Chick Corea. Al snel komen alle telefoons tevoorschijn en zijn we er vrij zeker van dat we ‘s avonds thuis uitvoerig besproken zullen worden. Foto’s, selfies en handtekeningen worden uitgewisseld. Met het zand nog in onze ogen en instrumenten, rijden we verder naar een basisschool, waar tientallen kindjes keurig in uniform klaar zitten. Ze zijn zo schattig, dat we ze het liefst allemaal willen meenemen in de bus, maar helaas, die zit al helemaal vol met een orkest. We zetten onze reis voort naar een opvang voor Oekraïense vluchtelingen. Met het loopstuk door het hele huis winnen we nog wat publiek en spelen we voor een volle zaal. Hoewel muziek als taal al sterk genoeg is, slaat de muziek nog beter aan als onze Kapistijn Brinkman in het Russisch aankondigt. Een spoedcursus Oekraïens en Nederlands wordt nog snel gevolgd, voordat we afsluiten met het nummer 'Spain'. Door een tunnel van gejuich en geklap worden we uitgezwaaid en gaan we op weg naar Jerez del Marquesado hoog in de bergen. Terwijl sommige oren sinds de vlucht nu eindelijk open ploppen, genieten we van het prachtige uitzicht en een aangenaam koel briesje.

Op het lokale dorpsfeest is een enorme tent opgetuigd tussen de paarden, jamón kraampjes en feestgangers. Tussen die dorpse feestgangers zitten ook Nederlandse groupies, die dus helemaal naar Spanje zijn gereisd om ons in dat dorpje te horen! Hoewel de sfeer er al lekker in zit, krijgen we zelfs de mensen die in eerste instantie alleen kwamen voor het drinken van een biertje met hun buurman, ook aan het dansen! Na afloop genieten we van tapas die de buurtbewoners hebben gemaakt. Spanjaarden uit het orkest vertellen dat de tortilla die we krijgen precies is zoals die hoort. Met een volle maag zakken we af naar Granada. In Granada slapen we op een omheinde sport compound met bewakers, camera’s en heel veel regels. Nu is het Ricciotti niet zo van de regels en wel heel erg van de vrijheid, dus komt er een daad van verzet opborrelen. Solist en oud-Ricciotti lid van een aantal tours geleden, Tim Kliphuis, heeft ons immers verteld dat het Ricciotti vroeger veel rebelser was. Rebels als we nu zijn, willen we de bewakers lekker laten schrikken, maar verder geen echte schade aanrichten. We stellen ons op voor de camera’s met al onze instrumenten voor het loopstuk en beginnen zónder geluid te spelen. De bewaking komt gestresst aangerend, maar weet niet wat te doen omdat er helemaal geen geluidsoverlast is. In feite lopen we gewoon in een strak ritme lekker een rondje over het terrein. Orkestlid Adrian legt in het Spaans uit dat we moeten oefenen voor het loopstuk en de pasjes wat gelijker moeten krijgen. Wanneer de bewaking zich afvraagt waarom dit nou om twee uur ‘s nachts moet, kan ook Adrian zijn lach niet meer inhouden.

Met een stiekeme glimlach, zegt de bewaakster dat ze in de twintig jaar dat ze hier werkt, nog nooit zoiets heeft meegemaakt. Door de walkietalkie horen we haar collega nog zeggen ‘deze banda is helemaal loco’. Met dit compliment in onze zakken, kunnen we met een gerust hart gaan slapen.

TESSA (hobo) | VRIJDAG 28 OKTOBER

Het is ochtend in Granada. Onze dag begint bij een tehuis voor mensen met hersenbeschadigingen en andere geestelijke beperkingen. Onze solist Karin Strobos danst met een man in een rolstoel die, zo horen we achteraf, zich normaal door niemand laat aanraken. Eén enthousiaste bewoner mag ons dirigeren en maakt het hele Ricciotti vrolijk.

Door naar een verzorgingstehuis voor ouderen. Een van onze stukken is een lied over de Spaanse burgeroorlog die veel van de aanwezigen bewust hebben meegemaakt. Voor het eerst komt de thematiek dichtbij. Daarna spelen we iets totaal anders: een dansbaar jazznummer. Met wat anderen verlaat ik het orkest en ga dansen met bewoners. Een mevrouw in een rolstoel pakt mijn handen en laat niet meer los. De rest van de tweede hobopartij laat ik maar voor wat die is.

We spelen daarna spontaan voor lunchende studenten op de geneeskundefaculteit, op een centraal stadsplein, op straat voor de daklozenopvang en tot slot nog voor de beveiligers van de sport compound waar we verblijven. De blije, ontroerde en verbaasde gezichten in het publiek vandaag vind ik het mooist van alles.

NIKA (viool) | ZATERDAG 29 OKTOBER

Vandaag ben ik sjeffie met Madu, wat inhoudt dat wij alle ‘koeien’ (instructies aan het orkest) geven en iedereen wakker mogen maken. Al spelend gaan we langs alle huisjes waarin iedereen slaapt, om vervolgens ons Spaanse ontbijt te nuttigen: voor mij een café solo (zwarte koffie) en tostada met tomaat. Erg lekker! Daarna ga ik even een rondje lopen, want gedurende de dag hebben we geen tijd om echt de omgeving te verkennen. Ik kan echter de weg niet terugvinden, maar de uitzichten maken dat minder erg.
Vervolgens is het tijd voor ons eerste optreden! We spelen in een amfitheater in Granada waar ook componist Diego Soifer aanwezig is. Hij heeft voor ons een stuk gecomponeerd en is erg onder de indruk. In de bus krijgen we nog een spraakbericht van hem te horen, waaruit blijkt dat hij geëmotioneerd is. Het Ricciotti geeft voor hem weer waar muziek echt om gaat; het hoeft niet al te stijf te zijn, lekker dansen mag, en het zorgt voor verbinding.

Daarna rijden we met onze tourbus door een prachtig berglandschap naar onze lunch locatie. De gemeente waarin we spelen heeft voor ons een driegangen lunch geregeld in een fancy restaurant. We eten in Spanje vrij laat voor Nederlandse begrippen, maar door de hoeveelheid aan eten is dat niet erg en kunnen we weer even door. Na de lunch rijden we door naar een park in Baza waar het publiek erg enthousiast is en gelijk mee gaat dansen. Na veel optredens in sociale instellingen, vind ik het wel even fijn om wat luchtigere optredens te hebben. In de avond rijden we weer door het berglandschap, we zijn nu namelijk meer in het binnenland, waar we bij aankomst genieten van een prachtige zonsondergang voordat we gaan spelen. Dit hele weekend wordt in Orce Halloween gevierd en wij doen dat ook een klein beetje tijdens ons optreden, nadat we het loopstuk hebben gespeeld om het hele dorp bij elkaar te verzamelen. Als we bij het stuk de ‘Habanera’ met solist Karin Strobos aankomen, is het helemaal donker en hebben Karin en de twee slagwerkers kaarsen waar ze achter zitten en doet Karin alsof ze een heks is. Ook is de burgemeester aanwezig, die tijdens ‘De Gepikte Vogel’ in zijn Halloween kostuum de gastdirigent is. KapiStijn soleert wat bij velen van ons voor tranen zorgt. Na het optreden eten we met z’n allen pizza om vervolgens door te gaan naar het hotel waar we de twee laatste nachten gaan slapen. In de avond doen we nog een drankje en dansje. Morgen is het helaas alweer de laatste dag :(

ANNELOTTE (viool) | ZONDAG 30 OKTOBER

Met één oog open kijk ik de donkere ruimte rond. Vaag zie ik wat silhouetten van stapelbedden om me heen en twijfel of ik de douche al wil uitproberen of toch de wekact afwacht. De wekact bestaande uit twee zingende altviolisten wint het van het idee aan een koude douche. Na een ontbijt met Spaanse sinaasappelcake haasten we ons de bus in voor het eerste optreden voor ouderen. Nadat Coen voor de zoveelste keer midden in een optreden besloot op zoek te gaan naar het mooiste uitzicht, neemt Manuel (met een vogelfluitje om zijn nek) het stokje over. Echt heel soepel verloopt het niet, gezien Manuel het orkest steeds tegenspreekt en Adriàn steeds in de lach schiet…Een busrit verder lopen we over een door cypressen geflankeerde laan een prachtig verzorgingstehuis tegemoet waar zo’n vijftig bewoners ons opwachten. Soms spot ik iemand in het publiek, waar ik dan dat optreden voor speel. Ditmaal is dat een vrouw met een gelaat vol littekens die haar gezicht in pasteltinten hullen. Telkens als we met het orkest spelen zie ik alle kleine spiertrekkingkjes en tics verdwijnen.

Na het optreden is het eindelijk tijd voor… eten! Als in een film zitten we met het hele orkest aan één lange tafel, tussen de cypressen terwijl er door de koks in gigantische pannen paella wordt geroerd. Na een heerlijke maaltijd (en een kleine berisping van een bewaker omdat ik over een hekje heen klom voor mooi uitzicht in plaats van de trap te nemen) hebben we plots nog een uurtje over. In plaats van de gebruikelijke wildopjes om de tijd te vullen, besluiten we voor één keer een wandeling te maken naar een klein kerkje bovenop een berg. Verstilt staar ik boven naar het adembenemende uitzicht op de vallei onder ons en worden de nodige foto’s gemaakt. Na nog een optreden midden op straat voor een publiek met sensorische beperkingen, begeven we ons weer in de bus naar Orce. Daar repeteren we met het plaatselijke harmonieorkest. Deze repetitie gaat langzaamaan over in een feestelijk optreden waarvoor het hele dorp zich in de zaal heeft verzameld om met ons de dag af te sluiten met 'de Macarena'. Na wat sterrenkijken, kletsen, volksdansen onder leiding van Huub en een paar biertjes later begeef ik me weer tussen de silhouetten van stapelbedden en val in een diepe slaap.

FOTO'S: Wout Nooitgedagt

Tour Blog

To read more about previous tours

click here