Zoek

Nieuws

Nieuws
Tour Andaluz: een geslaagde najaarstour!

Tour Andaluz! We blikken terug op een geslaagde najaarstour met solist Karin Strobos: negen dagen lang live symfonische muziek spelen juist voor diegenen die het niet vaak of nooit horen en als verrassing op ongewone plekken. We gaven 11 optredens in Nederland, 1 in de lucht en 27 optredens in Zuid-Spanje. Onze tourbus reed door het prachtige landschap van Andalusië en we stapten in en uit om optredens te geven in Torremolinos, Málaga, Almería, Jérez del Marquesado, Granada, Baza, Orce en Huéscar. Muziek van o.a. Manuel de Falla, Rossini, Bizet, Boccherini, maar ook Califato 3/4, Chick Corea en een nieuw stuk van Diego Soifer speciaal voor ons geschreven... Samen met de sprankelende mezzosopraan Karin Strobos traden we op naar hartelust in de Spaanse zon, onder de sterrenhemel, maar vooral in verbinding met het publiek. Samen met het publiek in Nederland en Spanje hebben we een onvergetelijke TOUR ANDALUZ kunnen maken en daar zijn we jullie zeer dankbaar voor. Muchas gracias!!

Onze tourmanager in Spanje, Maarten Vermeulen, (op de fotoliggend vooraan) schreef een stukje over zijn Tour Andaluz ervaring. Lees het hieronder.

IN DEN BEGINNE

God schiep hemel en aarde in zeven dagen, er waren zeven dwergen, zeelieden bevaren de zeven zeeën, het Ricciotti ensemble was zeven dagen in Andalusië en trad zevenentwintig keer op. Het leven van honderden mensen is in die zeven dagen een stukje opgeschoven. Mensen wiens leven zich voortsleurt, waarin verandering moeilijk of haast onmogelijk lijkt, achtergelaten dromen of haast vergeten verlangens, waar achterdocht noodgedwongen een levenshouding is geworden, die mensen kregen bij de Tour Andaluz een duwtje; een zigzag in de onafwendbare rechte lijn van hun leven. Een duw, die ze even deed beseffen dat het ook allemaal anders kan.

Ik stond in Níjar in een krottenwoning op een gammele trap, de ijzeren leuning wiebelde gevaarlijk heen en weer, ik hield een bouwlamp in de hand om het orkest tijdens dit nachtelijke optreden van licht te voorzien. Naast mij stond een Senegalese jongen die ik vier maanden eerder had ontmoet, hij richtte zijn telefoon op het orkest en was met een Lifestream verbonden met zijn familie inSenegal; 45 minuten heeft hij staan filmen, alleen onderbroken om snel een externe batterij aan te sluiten. “Mama, er staan hier 50 muzikanten in mijn huis te spelen, voor ons”. Hij had er vier maanden geleden geen woord van geloofd toen ik hem vertelde dat er een symfonieorkest zou komen spelen, zelfs niet toen ik hem een video had laten zien en er posters werden opgehangen.

“Wat zijn dit voor mensen?”, is mij in die zeven dagen vaak gevraagd. Wat gebeurt hier… als 43 enthousiastelingen met ongebreidelde jeugdige energie alles geven wat in hun zit? Met daar voor een dirigent die iedere noot serieus neemt en onoplettendheid verafschuwt. Het zijn mensen die kunst serieus nemen! Een optreden van het Ricciotti is alsof je de oerkracht van waaruit kunst ooit ontstaan is kan aanraken. De menselijke noodzaak tot scheppen is voelbaar bij iedere muzikale zin die het Ricciotti speelt. Bij ieder optreden wordt je indringend duidelijk gemaakt dat dit een eerste levensbehoefte is, onafwendbaar, onvermijdelijk en absoluut noodzakelijk. Dezelfde kracht die de grotbewoner in Altamira er toe bracht met kleurstof op de muur te schilderen, diezelfde kracht spat van dit ensemble. Juist omdat ze níét in een museum staan, níét in een concertzaal maar op blote voeten en kleurrijke sokken op verschroeide aarde, wankele stoeptegels, glad marmer of grind, de noodzaak van kunst wordt je hardhandig door de strot geduwd.

De laatste nacht van de Tour Andaluz sliep het Ricciotti in Orce, land waar de eerste menselijke inwoners van Europa zich vestigden, waar Adam en Eva naar de sterren keken en waar het Ricciotti ons zeven dagen in de zevende hemel bracht.

Maarten Johan Vermeulen

Het tourneeblog geschreven door orkestleden kun je hieronder lezen. En nagenieten met de foto's van Wout Nooitgedagt kan hier.

Tourneeblog Tour Andaluz

Een dag uit het leven van orkestlid....

ORRIN (contrabas av) | MAANDAG 24 OKTOBER

Het was een stikdonkere nacht. Veertig muzikanten slapen rustig bij de scouting in Amstelveen. Twee bassisten komen zachtjes binnen en spelen. De muzikanten worden allen rustig wakker door de zwoele trillingen. Zo fijn begint de maandag bij het Ricciotti ensemble! Een dag vol met verschillende optredens. We beginnen op een middelbare school in Zuid-Scharwoude. Hier doen de leerlingen tussen de stukken door mee aan onze improvisatieworkshop! We creëren ter plekke met hun namen en andere input een stuk! Ze vinden het vooral erg spannend als onze geweldige solist Karin Strobos verleidelijk een lied zingt midden in het publiek. Via een kort optreden in Mentrum vertrekken we naar de verslavingskliniek Jellinek. Hier dansen en zingen mensen mee met al onze Spaans geïnspireerde stukken.

Als laatste vertrekken we naar het mooie Utrecht. In het hart van ons land eten we voordat we in De Utrechtse Muziekschool ons laatste optreden geven. Hier spelen we een selectie van ons repertoire alsof we al in de terminal van Schiphol zijn. Wanneer we door security gaan gaat natuurlijk het alarm af en moeten alle blazers hun prachtige blazersstuk van Fransisco Guerrero spelen voordat ook zij het vliegtuig in mogen. De haast van onze concertmeester om uit het vliegtuig te stormen, leidt ertoe dat we met zijn ontroerende solostuk de bewaking weer sussen. En we sluiten het optreden compleet in stijl af met 'De gepikte vogel' van Juriaan Andriessen: het lijflied van het Ricciotti. Ons feestje begint meteen al in de bus en eindigt pas in de late, late uurtjes. Ook op de scouting-slaaplocatie klinkt muziek, gelach en gedans.

Ik vond het een enorm geslaagde dag. We hebben echt mensen geraakt die muziek nodig hadden, maar ook feest gevierd met elkaar. Het op tour zijn is echt een bovennatuurlijke ervaring waar goede vriendschappen worden gesmeed, harten worden geraakt en levens voor altijd worden veranderd. Buiten en binnen het ensemble. Niemand die in aanraking komt met deze oprechte en energieke ploeg zal ooit hetzelfde zijn.

IRIS (klarinet) | DINSDAG 24 OKTOBER

Dinsdag is onze reisdag: vliegen naar Spanje! Dat betekent om 8 uur opstaan en ontbijt, en dan de helft van je tas in de tas van een ander stoppen, je luchtbed leeg laten lopen, de afwas doen, vegen, de douche schoonmaken en alle spullen naar de bus slepen (en oppassen dat je niet vast komt te zitten in de modder). Eenmaal op Schiphol leiden Julia en Maxje als twee volleerde managers ons zooitje ongeregeld en wegen ze tassen en stouwen trommels en snoeren in koffers. Na het inchecken is het vooral veel wachten en hamburgers eten, maar eenmaal in het vliegtuig verdwijnt de lethargie snel. Van het vliegtuigpersoneel mogen we in het vliegtuig wild op dus we maken onze medepassagiers deelgenoot van ons lievelingsliedje ‘Eens komt de dag’. Als we in Málaga geland zijn gaan we meteen door naar een hostel waar Oekraïense vluchtelingen opgevangen worden. We eten snel de lekkere tapas die het hostel voor ons klaargezet heeft en dan is het tijd voor ons eerste optreden in Spanje! Aanvankelijk lijkt het publiek een beetje ingetogen. Ze spreken maar een klein beetje Spaans en Engels, maar gelukkig kan onze concertmeester en kapiStijn ook wat Russisch. Ik voel me vereerd dat er veel foto’s en filmpjes gemaakt worden door het publiek. Die ingetogenheid blijkt trouwens maar schijn, want we spelen TWEE toegiften en dat is voor iedereen geweldig. KapiStijn krijgt wel vijftien knuffels van dankbare luisteraars! Na dit heerlijke optreden kunnen we onze spulletjes kwijt in een heuse hotelkamer. We eindigen de dag met en nachtelijke duik in de Middellandse Zee en gaan dan slapen in een echt bed voor het eerst in een week. Klaar voor de volgende tourdag!

TESSA (trompet) | WOENSDAG 25 OKTOBER

Onze eerste volledige tourdag in Andalusië. Hoewel we al wat uren in Malaga zijn, ben ik nog niet helemaal geland in Spanje en moet ik nog even wennen aan de andere omgeving met palmbomen en warme temperaturen. We vertrekken met onze tourbus naar een achterstandswijk in Malaga, waar we spelen in een opvang voor mensen met verslavingsproblematiek en betrokkenen uit de buurt. Het publiek reageert enthousiast. Nadat we aan het einde de Spaanse versie van 'Eens komt de dag' hebben gespeeld en gezongen begint het publiek voor ons te zingen om ons te bedanken. Een vrouw laat met betraande ogen weten dat ze nog nooit eerder live een symfonieorkest heeft gehoord. Iemand anders uit het publiek wijst naar zijn arm om duidelijk te maken dat onze muziek hem kippenvel heeft bezorgd. Hoewel ik nog moe ben de vorige dag, merk ik dat ik enorm veel energie krijg van deze oprechte reacties uit het publiek.

We pakken snel in en vertrekken naar de volgende locatie: de Universiteit van Malaga, waar we spelen voor kwetsbare mensen uit de omgeving die o.a. te maken hebben met schulden of huiselijk geweld. Er zijn ook andere mensen in het publiek, bijvoorbeeld een groep vrouwen die elkaar kennen van de dagbesteding voor ouderen. Een gemengd publiek en dit merk je door de reacties uit het publiek, want er zit voor iedereen wel een muziekstuk bij dat aanspreekt. Onze Spaanse saxofonist Adrián kondigt de nummers aan en een man vertelt hem enthousiast dat we zijn lievelings muziek van Paco de Lucia spelen. Hij vindt de versie van het Ricciotti toch wel echt heel speciaal, zegt hij achteraf. De groep oudere mensen zijn volledig geboeid door onze solist Karin Strobos en worden helemaal meegenomen in de operasferen van Carmen. Karin maakt hartjes gebaren met haar handen, terwijl ze zingend door het publiek danst. Daarmee weet ze de harten van het hele publiek te veroveren. Als alle mensen beginnen mee te zingen bij onze Spaanse medley, krijg ik een brok in mijn keel van emotie en mis ik bijna mijn inzet. Als we belanden bij 'Cannabis' van de Spaanse band Ska-P, gaan twee twintigers aan de zijkant ineens helemaal uit hun dak. Uiteindelijk staat het hele publiek te dansen op de Macarena. Na het optreden hoor ik alle andere orkestleden zeggen hoe fijn de sfeer was en hoe erg ze genoten hebben van het publiek. Ondertussen pakken we snel weer in, op naar de volgende gig!

Na een behoorlijke busrit stopt ons hongerige orkest in Nerja om te lunchen op een mooie plek met een indrukwekkend uitzicht. Daarna is het tijd voor een Wild Op! Het publiek is verrast als we al spelend aan komen lopen en er wordt constant gefilmd en gefotografeerd. Tijdens 'Eens Komt de Dag' zegt een beveiliger in rap Spaans dat we weg moeten gaan, maar natuurlijk spelen wij gewoon door en doen we er ook nog even 'De Gepikte Vogel achteraan, met een groot applaus als resultaat.
Met volle energie van het Wild Opje gaan we weer een lange busrit tegemoet. Ik doe toch maar even mijn ogen dicht, want zo'n tourdag kost toch wel veel inspanning. Als ik mijn ogen weer open doe zijn we gearriveerd bij Albergue Municipal de Acogida in Almeria. Hier spelen we voor een opvanghuis voor daklozen. Schuin achter me zit een man in een rolstoel met een kapotte broek en een been vol blauwe plekken geboeid naar ons luisteren. Af en toe kijk ik tijdens het spelen even naar hem en als we oogcontact maken glimlacht hij naar me. Als Coen even wegloopt om naar de wc te gaan, neemt een man met cowboyhoed met de naam Vassily het van hem over als gastdirigent. Als hij voor het orkest staat zegt hij zachtjes: "A new adventure, why not?" Hij dirigeert met volle overtuiging en wij vinden het fantastisch! Achteraf vertelt Vassily dat hij ook muzikant is en veel blues en countrymuziek heeft gemaakt. Eigenlijk was hij helemaal niet van plan om naar ons optreden te komen, maar moest er naartoe. Hij is blij dat hij toch geweest is en vertelt achteraf dat het dirigeren van ons orkest iets in hem veranderd heeft. Naderhand maakt fagottist Jilles nog een praatje met hem en Vassily geeft hem een blues cd van zijn eigen band. Tegelijkertijd dineert het orkest samen met de mensen van het opvangcentrum.

Na het eten vertrekken we weer naar de volgende locatie in El Viso. Hier spelen we in afgekeurd huis voor vluchtelingen uit Senegal, Mali en Gambia. Deze mensen werken illegaal in de kassen van Almeria, ook wel de plastic zee van Spanje genoemd. Zij mogen hier officieel niet werken en wonen, maar moeten overleven en hebben vaak geen andere keus. De plek waar we spelen is bijzonder en bevindt zich onder een prachtige sterrenhemel, maar ziet er ook heel armzalig uit. Soms word je je tijdens een Ricciotti tour even heel bewust van je eigen privileges en de oneerlijkheid van de wereld. Dit is voor mij heel duidelijk zo'n moment. De mensen reageren enthousiast op onze komst. Het Ricciotti ensemble raakt het publiek met haar muziek, maar het publiek raakt mij ook. Wanneer Karin swingend 'Granada' zingt, beginnen een aantal mensen uit het publiek met haar mee te dansen en swingen. Ook het hele orkest gaat hier nog swingender van spelen. De muziek lijkt een brug te slaan tussen mij en een wereld vol armoede die ik niet ken. Achter me staan een aantal mannen op de trap, als ik me omdraai naar een van hen krijg ik een grote glimlach. Mijn trompet melodie in 'Eens Komt de Dag' is dan ook aan hem gericht. In gebrekkig Spaans zing ik 'Eens komt de dag dat wij gelukkig zijn' en ik vraag me af of die dag voor hem ook ooit zal komen. Wanneer we vliegend af naar de bus rennen zwaaien de mensen ons vrolijk na. Ze zijn dankbaar omdat we muziek voor ze hebben gemaakt. Ik ben hen dankbaar omdat we dat voor ze mochten doen. Muziek maken in het Ricciotti voor mensen als deze is nooit eenrichtingsverkeer. We komen niet alleen iets brengen, maar het is altijd een interactie tussen het orkest, de muziek en de oprechtheid van de mensen voor wie we spelen. Samen delen we de liefde voor muziek en dat is niet alleen heel mooi en waardevol voor hen, maar ook voor ons.

MATHILDE (saxofoon) | DONDERDAG 27 OKTOBER

Deze ochtend voelt het hele Ricciotti zich heuze supersterren. Op een stoffige binnenplaats van een middelbare school staan honderden kinderen in volle afwachting klaar. Binnen twee maten hangen ze aan onze lippen en dansen ze mee op Rossini en Chick Corea. Al snel komen alle telefoons tevoorschijn en zijn we er vrij zeker van dat we ‘s avonds thuis uitvoerig besproken zullen worden. Foto’s, selfies en handtekeningen worden uitgewisseld. Met het zand nog in onze ogen en instrumenten, rijden we verder naar een basisschool, waar tientallen kindjes keurig in uniform klaar zitten. Ze zijn zo schattig, dat we ze het liefst allemaal willen meenemen in de bus, maar helaas, die zit al helemaal vol met een orkest. We zetten onze reis voort naar een opvang voor Oekraïense vluchtelingen. Met het loopstuk door het hele huis winnen we nog wat publiek en spelen we voor een volle zaal. Hoewel muziek als taal al sterk genoeg is, slaat de muziek nog beter aan als onze Kapistijn Brinkman in het Russisch aankondigt. Een spoedcursus Oekraïens en Nederlands wordt nog snel gevolgd, voordat we afsluiten met het nummer 'Spain'. Door een tunnel van gejuich en geklap worden we uitgezwaaid en gaan we op weg naar Jerez del Marquesado hoog in de bergen. Terwijl sommige oren sinds de vlucht nu eindelijk open ploppen, genieten we van het prachtige uitzicht en een aangenaam koel briesje.

Op het lokale dorpsfeest is een enorme tent opgetuigd tussen de paarden, jamón kraampjes en feestgangers. Tussen die dorpse feestgangers zitten ook Nederlandse groupies, die dus helemaal naar Spanje zijn gereisd om ons in dat dorpje te horen! Hoewel de sfeer er al lekker in zit, krijgen we zelfs de mensen die in eerste instantie alleen kwamen voor het drinken van een biertje met hun buurman, ook aan het dansen! Na afloop genieten we van tapas die de buurtbewoners hebben gemaakt. Spanjaarden uit het orkest vertellen dat de tortilla die we krijgen precies is zoals die hoort. Met een volle maag zakken we af naar Granada. In Granada slapen we op een omheinde sport compound met bewakers, camera’s en heel veel regels. Nu is het Ricciotti niet zo van de regels en wel heel erg van de vrijheid, dus komt er een daad van verzet opborrelen. Solist en oud-Ricciotti lid van een aantal tours geleden, Tim Kliphuis, heeft ons immers verteld dat het Ricciotti vroeger veel rebelser was. Rebels als we nu zijn, willen we de bewakers lekker laten schrikken, maar verder geen echte schade aanrichten. We stellen ons op voor de camera’s met al onze instrumenten voor het loopstuk en beginnen zónder geluid te spelen. De bewaking komt gestresst aangerend, maar weet niet wat te doen omdat er helemaal geen geluidsoverlast is. In feite lopen we gewoon in een strak ritme lekker een rondje over het terrein. Orkestlid Adrian legt in het Spaans uit dat we moeten oefenen voor het loopstuk en de pasjes wat gelijker moeten krijgen. Wanneer de bewaking zich afvraagt waarom dit nou om twee uur ‘s nachts moet, kan ook Adrian zijn lach niet meer inhouden.

Met een stiekeme glimlach, zegt de bewaakster dat ze in de twintig jaar dat ze hier werkt, nog nooit zoiets heeft meegemaakt. Door de walkietalkie horen we haar collega nog zeggen ‘deze banda is helemaal loco’. Met dit compliment in onze zakken, kunnen we met een gerust hart gaan slapen.

TESSA (hobo) | VRIJDAG 28 OKTOBER

Het is ochtend in Granada. Onze dag begint bij een tehuis voor mensen met hersenbeschadigingen en andere geestelijke beperkingen. Onze solist Karin Strobos danst met een man in een rolstoel die, zo horen we achteraf, zich normaal door niemand laat aanraken. Eén enthousiaste bewoner mag ons dirigeren en maakt het hele Ricciotti vrolijk.

Door naar een verzorgingstehuis voor ouderen. Een van onze stukken is een lied over de Spaanse burgeroorlog die veel van de aanwezigen bewust hebben meegemaakt. Voor het eerst komt de thematiek dichtbij. Daarna spelen we iets totaal anders: een dansbaar jazznummer. Met wat anderen verlaat ik het orkest en ga dansen met bewoners. Een mevrouw in een rolstoel pakt mijn handen en laat niet meer los. De rest van de tweede hobopartij laat ik maar voor wat die is.

We spelen daarna spontaan voor lunchende studenten op de geneeskundefaculteit, op een centraal stadsplein, op straat voor de daklozenopvang en tot slot nog voor de beveiligers van de sport compound waar we verblijven. De blije, ontroerde en verbaasde gezichten in het publiek vandaag vind ik het mooist van alles.

NIKA (viool) | ZATERDAG 29 OKTOBER

Vandaag ben ik sjeffie met Madu, wat inhoudt dat wij alle ‘koeien’ (instructies aan het orkest) geven en iedereen wakker mogen maken. Al spelend gaan we langs alle huisjes waarin iedereen slaapt, om vervolgens ons Spaanse ontbijt te nuttigen: voor mij een café solo (zwarte koffie) en tostada met tomaat. Erg lekker! Daarna ga ik even een rondje lopen, want gedurende de dag hebben we geen tijd om echt de omgeving te verkennen. Ik kan echter de weg niet terugvinden, maar de uitzichten maken dat minder erg.
Vervolgens is het tijd voor ons eerste optreden! We spelen in een amfitheater in Granada waar ook componist Diego Soifer aanwezig is. Hij heeft voor ons een stuk gecomponeerd en is erg onder de indruk. In de bus krijgen we nog een spraakbericht van hem te horen, waaruit blijkt dat hij geëmotioneerd is. Het Ricciotti geeft voor hem weer waar muziek echt om gaat; het hoeft niet al te stijf te zijn, lekker dansen mag, en het zorgt voor verbinding.

Daarna rijden we met onze tourbus door een prachtig berglandschap naar onze lunch locatie. De gemeente waarin we spelen heeft voor ons een driegangen lunch geregeld in een fancy restaurant. We eten in Spanje vrij laat voor Nederlandse begrippen, maar door de hoeveelheid aan eten is dat niet erg en kunnen we weer even door. Na de lunch rijden we door naar een park in Baza waar het publiek erg enthousiast is en gelijk mee gaat dansen. Na veel optredens in sociale instellingen, vind ik het wel even fijn om wat luchtigere optredens te hebben. In de avond rijden we weer door het berglandschap, we zijn nu namelijk meer in het binnenland, waar we bij aankomst genieten van een prachtige zonsondergang voordat we gaan spelen. Dit hele weekend wordt in Orce Halloween gevierd en wij doen dat ook een klein beetje tijdens ons optreden, nadat we het loopstuk hebben gespeeld om het hele dorp bij elkaar te verzamelen. Als we bij het stuk de ‘Habanera’ met solist Karin Strobos aankomen, is het helemaal donker en hebben Karin en de twee slagwerkers kaarsen waar ze achter zitten en doet Karin alsof ze een heks is. Ook is de burgemeester aanwezig, die tijdens ‘De Gepikte Vogel’ in zijn Halloween kostuum de gastdirigent is. KapiStijn soleert wat bij velen van ons voor tranen zorgt. Na het optreden eten we met z’n allen pizza om vervolgens door te gaan naar het hotel waar we de twee laatste nachten gaan slapen. In de avond doen we nog een drankje en dansje. Morgen is het helaas alweer de laatste dag :(

ANNELOTTE (viool) | ZONDAG 30 OKTOBER

Met één oog open kijk ik de donkere ruimte rond. Vaag zie ik wat silhouetten van stapelbedden om me heen en twijfel of ik de douche al wil uitproberen of toch de wekact afwacht. De wekact bestaande uit twee zingende altviolisten wint het van het idee aan een koude douche. Na een ontbijt met Spaanse sinaasappelcake haasten we ons de bus in voor het eerste optreden voor ouderen. Nadat Coen voor de zoveelste keer midden in een optreden besloot op zoek te gaan naar het mooiste uitzicht, neemt Manuel (met een vogelfluitje om zijn nek) het stokje over. Echt heel soepel verloopt het niet, gezien Manuel het orkest steeds tegenspreekt en Adriàn steeds in de lach schiet…Een busrit verder lopen we over een door cypressen geflankeerde laan een prachtig verzorgingstehuis tegemoet waar zo’n vijftig bewoners ons opwachten. Soms spot ik iemand in het publiek, waar ik dan dat optreden voor speel. Ditmaal is dat een vrouw met een gelaat vol littekens die haar gezicht in pasteltinten hullen. Telkens als we met het orkest spelen zie ik alle kleine spiertrekkingkjes en tics verdwijnen.

Na het optreden is het eindelijk tijd voor… eten! Als in een film zitten we met het hele orkest aan één lange tafel, tussen de cypressen terwijl er door de koks in gigantische pannen paella wordt geroerd. Na een heerlijke maaltijd (en een kleine berisping van een bewaker omdat ik over een hekje heen klom voor mooi uitzicht in plaats van de trap te nemen) hebben we plots nog een uurtje over. In plaats van de gebruikelijke wildopjes om de tijd te vullen, besluiten we voor één keer een wandeling te maken naar een klein kerkje bovenop een berg. Verstilt staar ik boven naar het adembenemende uitzicht op de vallei onder ons en worden de nodige foto’s gemaakt. Na nog een optreden midden op straat voor een publiek met sensorische beperkingen, begeven we ons weer in de bus naar Orce. Daar repeteren we met het plaatselijke harmonieorkest. Deze repetitie gaat langzaamaan over in een feestelijk optreden waarvoor het hele dorp zich in de zaal heeft verzameld om met ons de dag af te sluiten met 'de Macarena'. Na wat sterrenkijken, kletsen, volksdansen onder leiding van Huub en een paar biertjes later begeef ik me weer tussen de silhouetten van stapelbedden en val in een diepe slaap.

FOTO'S: Wout Nooitgedagt

Tour Andaluz: najaarstour bijna van start!

Het is bijna zo ver... Zondag 23 oktober begint onze langverwachte Tour Andaluz! Deze najaarstour gaat van start met 2 dagen optredens in Nederland - zondag 23 oktober en maandag 24 oktober - waarna we dinsdag 25 oktober naar het zonnige zuiden van Spanje vertrekken: Andalusië! Samen met solist mezzosopraan Karin Strobos zetten we onze missie voort: live symfonische muziek spelen overal en voor iedereen: in asielzoekerscentra, scholen, sociale instellingen, maar ook op straat en vele andere plekken. De rijke historie van Andalusië waarin verschillende religies en culturen elkaar ontmoeten heeft een interessante muziekcultuur voortgebracht die wij graag met zoveel mogelijk mensen willen delen. In het bijzonder diegenen die normaal gesproken niet in aanraking komen met live symfonische muziek, om hen zo een hart onder de riem te steken en een mooie dag te bezorgen. Klik hier voor meer informatie en een overzicht van alle speeldata en locaties. Kom je ook?

Radio 1 interview: De Nacht van...Coen Stuit

Deze week was onze dirigent Coen Stuit te gast in het radio 1 programma 'De Nacht van'. Een uur lang praatte hij met presentator Elif Kan over de missie, de doelen, het ontstaan en de ervaringen van het Ricciotti ensemble. Natuurlijk was er ook tijd om naar muziek te luisteren en komt het nieuwe album 'Durf te leven' ook voorbij. Luister terug via deze link. Het interview start rond 2.45 minuten.

Tourneeblog: een dag uit het leven van orkestlid Mathilde

FUTURATOUR

Vrijdag 29 juli
Op vrijdag begonnen we de dag in een kliniek voor mensen met psychische problemen en verslavingen. In de zonnige binnentuin begon het optreden met een geruststellende Schubert. Een warme, welkome sfeer werd gezet en langzaam maar zeker kwamen de cliënten uit hun kamers. Een jongen uit het publiek gaf aan te kunnen drummen en een spontane jamsessie ontstond. Dit werd begeleid door moderne dans. Deze danser moest tijdens het optreden nog zijn verhaal kwijt, met als moraal: het paradijs is in het hier en nu. Hoewel we natuurlijk op toekomsttournee zijn, zijn we het hier alsnog mee eens. Na afloop kwam een van de verzorgers vertellen over de instelling en ook over de betekenis van dit optreden. Ze beschreef onze muziek als een medicijn. Zo vertelde ze dat een normaal zeer onrustige bewoner, compleet tot rust gekomen was. De cliënten zullen hier deze week, misschien wel de komende weken, nog veel over praten en aan hebben.

Omdat we wat tijd over hadden, gingen we langs bij een voedselbank, waar Eucalypta zich naar voren worp als gastdirigent. Met haar lange, rode haren stond ze vol daadkracht en ondernemingslust op de bok. Hoewel ze een stokje in haar handen had, dirigeerde Eucalypta meer met haar heupen dan met haar handen en - no offense Coen - is ze misschien wel de meest sexy dirigent van de tour!

We vervolgden onze dag en gingen naar Inforsa, een forensische psychiatrische kliniek. Voor een klein groepje mensen speelden we in de zonnige binnentuin en bij een ‘glimlach van een kind’ zagen we kleine sprankelingen in ogen verschijnen. Snel reden we door naar Mikes Badhuistheater, een vaste stek, waar we op het Boerhaaveplein in Amsterdam niet alleen de bezoekers, maar ook spontane voorbijgangers verblijdden met wat liedjes. Met veel oude leden in het publiek was het nog meer thuiskomen. Door naar een buurtboerderij in Amsterdam West, waar we ons eerste optreden hadden tijdens de Regenboogtour. Dit is zo’n gezellige en idyllische plek, dat het wederom voelde als thuiskomen. Het publiek hing aan de lippen (oh nee, Kamanche) van onze solist Soheil Shayesteh. Achteraf hadden we een mini afterparty met het orkest, waar sommige orkestleden hun dans en hak (Tobias💓) lieten zien. Dit was van korte duur, omdat we nog snel een wildopje wilden doen naast onze StayOkay in Amsterdams Oost op het Javaplein. Onschuldige bierdrinkers werden spontaan overrompeld door ons optreden. Een grote groep verzamelde zich om ons heen. Dat er een jarige in het publiek aanwezig was, maakte het optreden compleet af. Vol energie, maar juist ook helemaal afgemat, keerde het orkest terug naar het hostel (en Studio K voor biertjes tot sluitingstijd!).

Ricciotti in het Parool

Vandaag in Het Parool​: een interview met Ricciotti ensemble​! Een leuk gesprek over o.a. inclusie, optreden in sociale instellingen en natuurlijk onze Futuratour met Soheil Shayesteh. Lees het volledige interview door Britt van Klaveren hier.

Ricciotti's Futuratour van start!

Ricciotti's zomertour is begonnen! Van 28 juli tot en met 6 augustus touren we door het hele land, en maken we ook een uitstapje naar Belgie, om live muziek te spelen voor iedereen. Na een terugblik op onze historie tijdens het 51-jarig jubileum in 2021 is het nu tijd om onze blik voorwaarts te werpen. Hoe klinkt de muziek van de toekomst? Samen met onze solist, kamanchehspeler en componist Soheil Shayesteh, gaan we op onderzoek uit. Klik hier voor meer informatie en een overzicht van alle speeldata en locaties. Kom je ook?

Ricciotti's Regenboogtour zit erop!

De Regenboogtour zit erop! Maar liefst 30 optredens in 6 dagen tijd. Ricciotti's tourbus reed weer als vanouds door het hele land om muziek overal en voor iedereen te brengen. Op nieuwe en voor het Ricciotti bekende locaties, zowel buiten als binnen, voor jong en oud. Diversiteit in gender en seksulaiteit werd feestelijk gevierd samen met onze spetterende solist Rikkert van Huisstede. We besteedden aandacht aan (queer) kunstenaars oud en jong. Grootheden uit de klassieke muziek Tsjaikovski en Saint-Saëns kwamen aan bod. Ook artiesten als Prince en liedjesschrijvers als Annie M.G. Schmidt, die de onderwerpen bespreekbaar maakten, passeerden de revue. Luke Deane, ook wel bekend als zijn artistieke alter ego Lisa, componeerde speciaal voor deze tour een nieuw werk. Onze huisfotograaf Wout Nooitgedagt, die maar liefst 10 jaar voor het Ricciotti fotografeert!, maakte weer prachtige foto's om uitstekend te kunnen nagenieten van deze tour. Bekijk een selectie hoogtepunten op de Regenboogtourpagina. Voor een uitgebreide selectie ga naar onze facebook pagina.

Jubileumalbum "Durf te leven" is uit!

Vandaag, vrijdag 6 mei, komt ons langverwachte jubileumalbum "Durf te leven" uit! Met maar liefst 7 waanzinnige solisten met een mooie mix van achtergronden in klassieke muziek, latin, jazz-, pop- en wereldmuziek hebben we het album in vier succesvolle studio sessies opgenomen: Ellen ten Damme, Karsu, Henk Kraaijeveld, Ramón Valle, David Kweksilber, Tim Kliphuis en Karin Strobos. Want net als bij een Ricciotti-optreden hebben we ook op dit album geprobeerd zoveel mogelijk genres en cross-overs samen te brengen.

De tekst van Dirk Witte’s Mens, durf te leven is ons op het lijf geschreven. Met ‘een hart vol van warmte en liefde in de borst’ zoekt het Ricciotti zijn eigen weg in het muzieklandschap, wars van hoe het hoort, al meer dan 50 jaar. In 2021 vierden we ons jubileum met een videoclip van dit nummer, en nu laten we de levensles terugkomen als titel van het album. Meer informatie, luister- en bestellinkjes van het album vind je hier.

Ricciotti's Regenboogtour komt eraan!

Jaaaa... het is zover: Ricciotti's Regenboogtour gaat bijna van start! Donderdag 5 mei t/m dinsdag 10 mei gaan we door het hele land weer op tour en spelen we alle kleuren van de Regenboog met onze spetterende solist Rikkert van Huisstede. Met deze kleurrijke voorjaarstour vieren we diversiteit in gender en seksualiteit. Niemand past perfect in een hokje, en dat is maar goed ook! Mogen zijn wie je bent is een groot goed. Deze maatschappelijke thema’s zijn van alle tijden. Dat bewijst de muziek, waarin deze onderwerpen al eeuwenlang aan bod komen. Samen met onze solist, levenskunstenaar Rikkert van Huisstede, die liefdevol en confronterend hokjes omver zingt, nodigen we jullie uit voor een ontdekkingsreis. Wees welkom bij deze kleurrijke tournee! Meer informatie over Ricciotti's Regenboogtour lees je hier.

JUBILEUMEVENT 21 AUG GEANNULEERD

Met pijn in ons hart zijn we genoodzaakt Ricciotti’s Jubileumevent op 21 augustus te annuleren wegens een combinatie van redenen. Deze week zijn in verband met het coronavirus verscherpte maatregelen aangekondigd voor events. Voor de eendaagse events is nog veel onduidelijk. Het is daardoor niet goed mogelijk een grootse en veilige bijeenkomst te organiseren. We vinden het ontzettend jammer dat we de reünie moeten uitstellen, maar zien tot onze grote spijt geen andere keus.
Daarnaast vinden we het van groot belang om ons jubileum geheel in Ricciotti stijl te kunnen vieren: groots, onbevangen, feestelijk en met zoveel mogelijk mensen en dat alles in goede gezondheid! Het verplaatsen van de reünie geeft ons ook de gelegenheid om nog meer oud-leden te bereiken en alle mensen die deze zomer op vakantie zijn in staat te stellen er alsnog bij te zijn. Gelukkig kan Ricciotti’s Gouden Jubileumtour tussen 11 en 21 augustus wel doorgaan en we hopen van harte jullie bij een van onze optredens te zien!

Graag organiseren we de reünie samen met jullie op een later moment in het seizoen. De reünie zal onder voorbehoud van de ontwikkelingen met corona plaatsvinden rond februari 2022 in combinatie met de lancering van het nieuwe jubileumalbum. De datum en locatie maken we dit najaar bekend gemaakt. Ken je oud-leden die erbij moeten zijn? Spread the word!

Ben je oud-Ricciottiaan en wil je je alsnog aanmelden voor het winterse jubileumevent? Mail naar alumni-cheffie Julia Koenen via julia@ricciotti.nl. Indien je je al aangemeld had voor het jubileumevent hoef je dat niet opnieuw te doen.

We hopen jullie snel in goede gezondheid te zien, stay safe!

Ricciotti viert Gouden Jubileum met videorelease en feestelijke zomertournee!

Het Ricciotti ensemble viert deze zomer zijn 51-jarig jubileum, hoera! Het gouden jubileum in 2020 wordt – geheel volgens Ricciotti-traditie – een jaar ‘te laat’ gevierd en wel met de release van de video ‘Mensch, durf te leven!’ en een feestelijke zomertournee.

Video Mensch, durf te leven
Om het gouden jubileum af te trappen nam het Ricciotti samen met zanger Henk Kraaijeveld Mensch, durf te leven in een typisch Ricciotti-arrangement op. De bijbehorende video bevat archiefbeelden uit 51 jaar historie. “Het is een cadeautje voor onze trouwe volgers die het Ricciotti door corona zo lang hebben moeten missen en een mooie opmaat voor de Gouden Jubileumtour”, legt Hannah Soepenberg uit. “We vonden dit een toepasselijk lied nu Nederland langzaam steeds meer vrijheden krijgt na de lockdown. En daarnaast is de tekst natuurlijk helemaal in de geest van het Ricciotti.”

Ricciotti’s Gouden Jubileumtour
Tussen 11 augustus en 21 augustus staat Ricciotti’s Gouden Jubileumtour op de planning. Met internationaal gelauwerd violist en componist én oud-concertmeester Tim Kliphuis doorkruist het Ricciotti heel Nederland om overal een feestje te bouwen. Soepenberg: “Tim Kliphuis is de personificatie van het Ricciotti-dna: hij is een fantastische muzikant die zich niet in een hokje laat vangen, hij is maatschappelijk betrokken en hij weet als geen ander zijn publiek te bespelen tijdens live-optredens.” Op het repertoire staat feestmuziek in alle genres, roemruchte Ricciotti-composities uit het verleden van Willem Breuker, Jurriaan Andriessen en Chiel Meijering en nieuw werk van Tim Kliphuis, Leonard Evers en Micha Hamel. De eerste locaties zijn bekend en in de verkoop. Meer informatie en reserveren klik hier.

Een muzikale groet vanuit diverse thuiswerkplekken in Nederland en daarbuiten
Bekijk hier de video

Voor iedereen die wat opbeurende muziek kan gebruiken! Deze video met ons lijflied ‘De gepikte vogel’ van Jurriaan Andriessen maakten we vanuit onze huizen in binnen- en buitenland. Omdat we helaas niet live voor jullie kunnen spelen tijdens Ricciotti’s Regenboogtour (stond gepland van 7 tot en met 12 april) en om iedereen die thuis zit een hart onder de riem te steken.

Onze gedachten gaan uit naar de slachtoffers van het virus en naar alle mensen in de instellingen die we nu niet kunnen bezoeken. Om onze leden alsnog met het publiek én elkaar te verenigen maakten we deze video. Zo hopen we iedereen toch wat vrolijkheid en afleiding te brengen. Houd goede moed!

Het Ricciotti ensemble, overal en voor iedereen.

Ricciottiando en Cuba - de film
Bekijk hier Ricciottiando en Cuba - de film

Het Ricciotti ensemble op tournee in Cuba

Als eerste Nederlandse orkest ging het Ricciotti ensemble in het najaar van 2018 op tournee naar Cuba om daar 25 optredens te spelen volgens het motto: ‘live symfonische muziek, overal en voor iedereen’.

Cameraman/editor Peter Bouwmans en tv-maker Bas Westerweel brachten de Cubaanse zomertournee in Nederland en de najaarstournee ín Cuba prachtig in beeld.
Tijdens de 7 dagen in Cuba gaf het orkest onder leiding van toenmalig dirigent Leonard Evers 25 optredens in de straten van Havana, Artemisa en Matanzas. Omdat het Ricciotti ensemble een orkest is met een sociale missie, werd er niet alleen opgetreden in de straten en in de parken, maar speelden we ook veel op scholen, in sociale instellingen, ziekenhuizen en culturele organisaties. Wat was het een bijzonder avontuur, vol prachtige muzikale ontmoetingen en culturele uitwisselingen.

Speciale gast Ramón Valle
Speciale gast tijdens deze tour was de in Cuba geboren jazzpianist Ramón Valle, die momenteel in Nederland woont. Het Ricciotti voerde veel van zijn eigen composities uit, waaronder Ricciottón, Johanna, Levitando en Cinco Hermanas.
Meer info over deze tournee op: https://www.ricciotti.nl/tournees/cubatour-ricciottiando-en-cuba

Ricciottiando en Cuba
In opdracht van Stichting Ricciotti ensemble
In samenwerking met Knyfe Ealdormann
Camera en montage: Peter Bouwmans
Concept en verhaal:
Bas Westerweel, Peter Bouwmans, Leonard Evers, Alexander Buskermolen

Dank aan alle orkestleden:
Cátia Domingos, Floortje de la Fosse, Maud Busschers, Anse Kuyl, Dorus van den Boomen, Michelle van der Wal, Sander Borst, Pedro Goncalves, Adrián Vilaboa Martinez, Raf Cornelis, Jochem van Hoogdalem, Lindy Karreman, Abriel Feirrera, Julia Koenen, Hugo Santos, Agata Kruszewska, Reinaldo Ponce Alvarez, Stijn Brinkman, Mart Koek, Maxje de Wit, Nina Zuure, Leonoor van de Merwe, Saskia Peters, Sofie van der Pol, Linde van de Ven, Seringe Huisman, Chantal van den Engel, Cuun Koek, Douwe Nauta, Lotte Post, Rosa Verkerke, Annemarie Hensens, Hugo Bouma, Annelies Rijk, Hester Kronenberg, Marcos del Risco Pupo, Jan van der Plas, Dieuwke Smit Sibinga, Eva Schierbeek, Fransien Woltjer, Orrin van Leeuwen, Benjamin de Boer en Elroy Snoeren.
En tourneemanagers: Rosa de Bruin en Mariana Hutchinson.

Tournee Blog

Wil je meer lezen over onze vorige tournees

klik dan hier