Zoek

Nieuws

Nieuws
Mini-serie Ricciottiando en Cuba

We worden tijdens Ricciottiando en Cuba twee tournees gevolgd door tv-maker Bas Westerweel en cameraman/editor Peter Bouwmans. Centraal staat de unieke missie en werkwijze van het Ricciotti en de dubbeltournee 'Ricciottiando en Cuba'.
Bekijk de afleveringen via de website, Facebook en Instagram @RicciottiEnsemble en via Twitter @Ricciottitweets.

Bekijk hier de derde aflevering
Bekijk hier de tweede aflevering
Bekijk hier de eerste aflevering
Tournee Blog

Let the workshops begin!
Na een nacht slapen waarin we helaas nog midden in de nacht wakker werden door de jetlag, stonden we op in een lekker warme, klamme kamer. In de woonkamer stond er ontbijt voor ons klaar met omelet, fruit en hele sterke koffie met suiker. Die koffie was wel nodig want vandaag gaan we beginnen aan de eerste workshops. We rijden in twee auto’s naar de locatie, dwars door het drukke Havana heen. De wegen zijn niet van de beste kwaliteit dus dat zorgt soms voor interessante capriolen op de weg.
Eenmaal aangekomen bij ‘Pojecto Quisicuaba’ (een goede doelen organisatie die o.a. scholen opzet) worden we hartelijk welkom geheten door Enrique, de directeur. De eerste workshop doen we met school kinderen van rond de 14 jaar. Erg spannend want nu begint het echt!!! De groep komt een beetje giechelend en voorzichtig binnen. Adrian begint de workshop met een kort woord over wie we zijn en wat we komen doen. Na een aantal spellen is het pauze. We bespreken wat we beter kunnen doen en wat goed ging. Na de pauze gaan we weer met volle energie verder.
De school is eigenlijk heel bijzonder want het is deel van een instituut dat ook daklozen, hiv patiënten, kinderen waarvan de ouders in de gevangenis zitten, etc. eten geeft. Dit is een van de 5 scholen die op deze manier werken in Cuba. Het is een heel tof concept in dit arme gedeelte van Havana.
Na de lunch die we daar in de school mochten nuttigen en het uitdelen van lunch aan de daklozen, stapten we weer in de auto om naar de volgende locatie te gaan. Op weg naar de locatie werden nog de laatste dingen bedacht voor de workshop. Maar eenmaal daar aangekomen waren we nog niet klaar met de voorbereiding. Met nog een half uur te gaan voor we mochten beginnen werden nu echt de laatste loodjes gelegd aan de workshop. Deze workshop zou nog wel eens helemaal te gek kunnen worden. We geven namelijk een workshop voor een kinderkoor bestaande uit ongeveer 60 kinderen.
Toen wij de tuin in kwamen lopen werden we met luid gegil en geschreeuw en geklap onthaald!! De kinderen waren razend enthousiast. Na veel klap spelletjes, namen spelletjes, concentratie spelletjes en uiteindelijk ook nog het leren van een Nederlands liedje, werd de workshop afgesloten met een optreden van het kinderkoor speciaal voor ons! De energie en schattigheid spatte er vanaf. Eenmaal terug in de auto spraken we nog wat na over de workshop maar onze ogen vielen wel al langzaam dicht. Nu nog even wat eten en een drankje doen en dan naar bed. Morgen is er weer een dag met een boel nieuwe ervaringen.

A week before the Ricciotti ensemble departs for Cuba, four members and conductor LEonard Evers alreay leave to Cuba, to give workshops on various locations where the Ricciotti will perform a week later. Read their first blog



Written by Douwe Nauta, Jochem van Hoogdalem, Stijn Brinkman and Adrian Vilaboa Martinez
Day 0 (travel day)
We are ready! We meet at Schiphol, where we get some flyers, posters and “good luck’s!” from Alex, just before boarding the plane at noon. After this the adventure is really on. In the airplane (standing in the isle) we work on the workshop material one last time and prepare the first workshop we will give in detail. We’re all a little nervous: the first workshop will be at 10 in the morning for a group of high school students, the day after arriving in Cuba.
When we land, a very enthusiastic Mariana is waiting for us at the airport, greeting us with hugs and kisses as we stumble out the arrivals hall on legs that have had a 10 hour flight. We greet some friends of Mariana that she has asked to drive us ‘home’. When we walk out the airport you can already feel the huge difference between Cuba and the Netherlands: it’s six in the evening there, however it is already dark. Also, it is raining, but still the temperature is a nice 24 degrees - and then it hits you: everywhere you look, you see them, hear them and smell them: gigantic extravagant American oldtimers cruising around. It makes for a very chaotic atmosphere, but strangely, the people are very calm and relaxed, far more so than at Schiphol. We get in 2 cars driven by Mariana’s friends Amado and Guillermo (slightly sad that they are ‘just’ old Lada’s) and as we drive, staring out of the windows we arrive at our ‘Casa’. It’s at the rue de la Presidentes, part of the richer neighbourhood of Havana, with a beautiful view over the street below.



Although it is far past bedtime for us, in Cuba it is time to eat so we get persuaded by Mariana to have some Cuban drinks and dinner. Amado, who turns out to be an old neighbour of Mariana’s, joins as well. We end up at a very nice place that seems to serve everything we like so we start drinking cocktails and eat some of the local dishes (Cerdo Asada con Carbon - pig roasted on coal, with rice and beans), everyone is in a great mood, ready to start the week. At the end of the night, when Amado has just lovingly proclaimed that we are the sons he wishes he had always had, it is time to go home. After a long day, we happily fall down in our beds: a little nervous, a little overheated, but mostly really excited to be on this awesome adventure together.

Door Lotte Post - viool


Bij aankomst in het ziekenhuis voor kinderen met een hartaandoening hoorden dat we met vier kleine groepjes langs de kamers mochten, om daar voor de kinderen te spelen. Toen we binnenkwamen lagen ze met grote ogen te kijken. Het was echt prachtig om te zien hoe blij de kinderen werden van de muziek, ze waren zo aan het genieten! Een jongetje van een jaar of 10 vond het echt geweldig, en ik heb hem even op mijn viool laten spelen. Eerst ging hij er heel voorzichtig met zijn vingers over, daarna wilde hij wel proberen met de strijkstok. Hij vond het zo fantastisch! Even later speelden we in de kamer ernaast, en klom hij op zijn bed om te blijven luisteren en zwaaien. In de andere kamer zat een klein meisje in een schommelstoel naast het bed. Haar moeder zat ernaast, met tranen in haar ogen.

Het was zo ontzettend bijzonder om te zien wat het voor ze betekende, en wat het met hen deed. Maar ook voor ons was het heel bijzonder. Ik heb met het Ricciotti nog niet eerder zo’n ervaring gehad, het was zo intens, zo echt contact maken. Daarna hadden we een optreden in de centrale hal, voor patiënten, bezoekers en dokters. Het was echt een feestje, vol dansende dokters! Als je alleen zo’n optreden meemaakt is dat ook te gek, maar door het bezoekje aan de kinderen werd het echt een andere ervaring!