Zoek

Nieuws

Nieuws
Mini-serie Ricciottiando en Cuba

We worden tijdens Ricciottiando en Cuba twee tournees gevolgd door tv-maker Bas Westerweel en cameraman/editor Peter Bouwmans. Centraal staat de unieke missie en werkwijze van het Ricciotti en de dubbeltournee 'Ricciottiando en Cuba'.
Bekijk de afleveringen via de website, Facebook en Instagram @RicciottiEnsemble en via Twitter @Ricciottitweets.

Bekijk hier de derde aflevering
Bekijk hier de tweede aflevering
Bekijk hier de eerste aflevering
Tournee Blog

Een week voor het Ricciotti vertrekken vier orkestleden en artistiek leider Leonard Evers alvast naar Cuba, om workshops te geven op diverse locaties waar het Ricciotti een week later optreedt. Lees hier hun eerste blog.



Blog 1: De workshopgroep vertrekt naar Havana, Cuba
Geschreven door Douwe Nauta, Jochem van Hoogdalem, Stijn Brinkman en Adrian Vilaboa Martinez
Dag 0 (reisdag)
We zijn er klaar voor! We ontmoeten elkaar op Schiphol, waar we een paar flyers, posters en 'good luck's!' van onze zakelijk leider Alexander krijgen, net voordat we om 12 uur 's middags het vliegtuig instappen. En dan begint het avontuur echt. In het vliegtuig weken we nog een laatste keer aan het materiaal van de workshop en bereiden we de eerste workshop voor die we in detail zullen geven. We zijn allemaal een beetje nerveus: de eerste workshop is om 10 uur in de ochtend voor een groep middelbare scholieren, de dag na aankomst in Cuba.
Wanneer we landen, wacht een zeer enthousiaste tourneemanager Mariana ons op het vliegveld op en begroet ons met knuffels en kussen als we de aankomsthal binnenstrompelen op benen die die een vlucht van 10 uur hebben gehad. We groeten enkele vrienden van Mariana die ze heeft gevraagd om ons 'naar huis' te rijden. Als we het vliegveld verlaten, voel je al het grote verschil tussen Cuba en Nederland: het is er zes uur 's avonds, maar het is al donker. Het regent ook, maar de temperatuur is nog steeds een mooie 24 graden - en dan: overal waar je kijkt, zie je ze, hoor en ruik je ze: gigantische extravagante Amerikaanse oldtimers die rondrijden. Het zorgt voor een heel chaotische sfeer, maar vreemd genoeg zijn de mensen heel kalm en ontspannen, veel meer dan op Schiphol. We rijden in 2 auto's, bestuurd door Mariana's vrienden Amado en Guillermo (enigszins bedroefd dat het 'gewoon' de oude Lada's zijn) en terwijl we rijden, staren we uit de ramen naar onze 'Casa'. Het is in de rue de la Presidentes, een deel van de rijkere wijk van Havana, met een prachtig uitzicht over de straat beneden.

Hoewel het voor ons tijd is om naar bed te gaan, is het in Cuba tijd om te gaan eten, dus we worden door Mariana overgehaald om wat Cubaanse drankjes en avondeten te nemen. Amado, die later een oude buur van Mariana blijkt te zijn, komt ook mee. We eindigen op een heel mooie plaats die alles lijkt te serveren wat we willen, dus we drinken cocktails en eten wat van de lokale gerechten (Cerdo Asada con Carbon - varken geroosterd op kolen, met rijst en bonen). Iedereen is in een goed humeur, we hebben zin om de week te beginnen. Aan het einde van de nacht, wanneer Amado liefdevol heeft verkondigd dat we de zonen zijn die hij altijd had willen hebben, is het tijd om naar huis te gaan. Na een lange dag vallen we dankbaar in onze bedden: een beetje nerveus, een beetje oververhit, maar vooral heel opgewonden om samen op dit geweldige avontuur te zijn.

Vandaag ontbijten we om 7:30 uur, een uur eerder dan gewoonlijk omdat we om 10:00 uur in de Taller Escuela de Música Eduardo Abuela in Artemisa moeten zijn. Na een uur in de auto komen we aan op deze school, die veel groter is dan we dachten. We zien veel kinderen buiten in de tuin oefenen, heel leuk! Magarí, de activiteitencoördinator, wacht op ons bij de ingang om de de directeur te ontmoeten. Terwijl we koffie drinken, leggen de directeur en Magarí ons uit hoe de school werkt.


In het begin deden slechts 30 kinderen mee aan de workshop, maar op het moment dat we de workshop La Vida es un Carnaval beginnen te beginnen, komen veel kinderen kijken wat er gebeurt, dus we besluiten om naar een grotere ruimte te gaan, veel kinderen sluiten zich aan bij ons, waardoor we uiteindelijk eindigen met meer dan 100 kinderen. We beginnen met een call / response-game en merken direct dat de groep een heel hoog niveau heeft! We besluiten daarom zo uitdagend mogelijk te maken. Na 1,5 uur gewerkt te hebben, besluiten we om een kleine pauze te nemen. Onmiddellijk pakken sommigen hun instrumenten en beginnen samen wat liedjes te spelen, anderen komen naar ons toe om te praten en ervaringen te delen. Na de pauze leggen we de laatste oefening uit, Sculptures in the Museum, waarin ze in kleinere groepen werken en een menselijk beeldhouwwerk moeten maken en een klein muziekstukje componeren dat de sculptuur beschrijft. Aan het eind het spelen ze hun stuk voor de rest van de groep. De uitvoeringen zijn echt creatief en indrukwekkend, echt een genot om met deze enthousiaste en lieve kinderen te kunnen werken en ervaringen te delen.


Na de workshop toont Magarí ons alle muziekscholen, de dansschool en ook de residentie, omdat de kinderen die te ver weg wonen, daar doordeweeks verblijven. Tijdens de lunch praten we met Magarí over het muzieksysteemonderwijs in Cuba, dat erg verschilt van het Europese systeem, maar tegelijkertijd erg interessant is.
's Middags hadden we nog een workshop in Proyecto Clave de Sol, maar door een misverstand over de data, en helaas konden we het niet doen. Dus hoewel we vandaag slechts één workshop hebben gehad, wat ons een beetje triest maakt, zijn we nog steeds erg blij, want vanmorgen hadden we hele leuke momenten met die fantastische kinderen.

Na een nacht slapen waarin we helaas nog midden in de nacht wakker werden door de jetlag, stonden we op in een lekker warme, klamme kamer. In de woonkamer stond er ontbijt voor ons klaar met omelet, fruit en hele sterke koffie met suiker. Die koffie was wel nodig want vandaag gaan we beginnen aan de eerste workshops. We rijden in twee auto’s naar de locatie, dwars door het drukke Havana heen. De wegen zijn niet van de beste kwaliteit dus dat zorgt soms voor interessante capriolen op de weg.
Eenmaal aangekomen bij ‘Pojecto Quisicuaba’ (een goede doelen organisatie die o.a. scholen opzet) worden we hartelijk welkom geheten door Enrique, de directeur. De eerste workshop doen we met school kinderen van rond de 14 jaar. Erg spannend want nu begint het echt!!! De groep komt een beetje giechelend en voorzichtig binnen. Adrian begint de workshop met een kort woord over wie we zijn en wat we komen doen. Na een aantal spellen is het pauze. We bespreken wat we beter kunnen doen en wat goed ging. Na de pauze gaan we weer met volle energie verder.


De school is eigenlijk heel bijzonder want het is deel van een instituut dat ook daklozen, hiv patiënten, kinderen waarvan de ouders in de gevangenis zitten, etc. eten geeft. Dit is een van de 5 scholen die op deze manier werken in Cuba. Het is een heel tof concept in dit arme gedeelte van Havana.

Na de lunch die we daar in de school mochten nuttigen en het uitdelen van lunch aan de daklozen, stapten we weer in de auto om naar de volgende locatie te gaan. Op weg naar de locatie werden nog de laatste dingen bedacht voor de workshop. Maar eenmaal daar aangekomen waren we nog niet klaar met de voorbereiding. Met nog een half uur te gaan voor we mochten beginnen werden nu echt de laatste loodjes gelegd aan de workshop. Deze workshop zou nog wel eens helemaal te gek kunnen worden. We geven namelijk een workshop voor een kinderkoor bestaande uit ongeveer 60 kinderen.
Toen wij de tuin in kwamen lopen werden we met luid gegil en geschreeuw en geklap onthaald!! De kinderen waren razend enthousiast. Na veel klapspelletjes, namenspelletjes, concentratie spelletjes en uiteindelijk ook nog het leren van een Nederlands liedje, werd de workshop afgesloten met een optreden van het kinderkoor speciaal voor ons! De energie en schattigheid spatte er vanaf. Eenmaal terug in de auto spraken we nog wat na over de workshop maar onze ogen vielen wel al langzaam dicht. Nu nog even wat eten en een drankje doen en dan naar bed. Morgen is er weer een dag met een boel nieuwe ervaringen.

Op de tweede dag van onze tournee in Cuba speelden we ’s middags in het William Soler ziekenhuis voor kinderen met een hartaandoening. Bij aankomst hoorden dat we met vier kleine groepjes langs de kamers mochten, om daar voor de kinderen te spelen. Toen we al spelend binnenkwamen, lagen ze met grote ogen te kijken. Het was echt prachtig om te zien hoe blij de kinderen werden van de muziek, ze waren zo aan het genieten! Een jongetje van een jaar of 10 vond het echt geweldig, ik heb hem even op mijn viool laten spelen. Eerst ging hij er heel voorzichtig met zijn vingers over, daarna wilde hij wel proberen met de strijkstok. Hij vond het fantastisch! Even later speelden we in de kamer ernaast, en klom hij op zijn bed om te blijven luisteren en zwaaien. In de andere kamer zat een klein meisje in een schommelstoel naast het bed. Haar moeder zat ernaast, met tranen in haar ogen.

Het was zo bijzonder om te zien wat de muziek voor de kinderen en hun ouders betekende, en wat het met hen deed. Maar ook voor ons, de orkestleden, was het heel bijzonder. Ik heb met het Ricciotti nog niet eerder zo’n ervaring gehad. Het was zo intens, echt contact maken. Na het spelen in de kamers gaven we een optreden in de centrale hal, voor patiënten, bezoekers, verpleegkundigen en artsen. Dat was echt een feestje, vol dansende dokters! Als je alleen zo’n optreden meemaakt is dat te gek, maar door het bezoekje aan de kinderen werd het echt een andere ervaring.