Een verzameling liefdesbrieven
Tussen de koffers, instrumenten en tourspullen werden vier brieven teruggevonden. De schrijvers en ontvangers zijn onbekend. Wat resteert zijn vier getuigenissen van twee tourdagen waarop niet alles volgens de planning verliep.
Brief 1 – liefde in de tram
Mijn liefste,
Je blijft maar door mijn gedachten dwalen. Na dat ene moment is het alsof ik op een roze wolk van hoop en verlangen ben beland. ’s Morgens liep ik nog met een gevoel van misselijkheid en slaaptekort door de groene tuin van een Italiaans klooster nabij het romantische Monteriggioni. De tinteling dat me vandaag iets groots stond te gebeuren wilde maar niet verdwijnen. Ook niet toen wij met ons hele ensemble de bus uit liepen en we de oh zo kunstige hal van Milano Centralo in struinden.
Mijn liefste, waar zou dit gevoel eindigen? Waar zou dit constante verlangen naar de liefde dan wel zijn weg vinden?
Jij wist het misschien al, terwijl ik in Milaan nog met een bonsend hart naar het vertrekbord tuurde en we met ons hele ensemble naar de trein konden rennen. Om mijn hart wat rust te geven probeerde ik me af te leiden met een kaartspel met in het raam de contouren van het Lago di Como, daar zal ik je nog een keer naar meenemen. Maar ondertussen zocht ik elke treinstoel af naar jou, al wist ik nog niet wie je was. Mijn hart maakte een sprong, hoger dan de toren van Pisa, toen ik hoorde dat we de nachttrein niet zouden halen en in Basel moesten overnachten.
Dit moest wel voorbestemd zijn. Op het perron was je niet, ook in de ietwat gure hal van Basel Hauptbahnhof geen lokken die mij konden betoveren. Het moest nu toch wel gaan gebeuren. Daar stond je. Te midden van de tram, te midden van de akoestische klanken van Azzuro en een enkele trompettoon, te midden van nog steeds opgewekte orkestleden, ik wist het meteen. Mijn hartkleppen moesten harder werken dan ooit, en ik liep langzaam naar je toe. De sterke geur van parfum kwam mijn kant op, mijn neus heeft zich niet eerder zo voldaan gevoeld.
Plots schokte de tram en opende de deuren zich. Je stapte uit, op dat moment zag je mij jouw kant op komen. Net voordat de deuren sloten kon je nog wat door de deuren heen roepen. Het was je naam. Mijn liefste Olga, ik hoop dat deze brief jou bereikt en wij elkaar ooit nog zullen zien.
Deine,
Een altviolist zonder naam
Brief 2 – het slotoptreden
Mijn liefste,
Bazel is voor de meeste mensen slechts een stad. Voor mij is het de naam geworden van alles wat mij van jou scheidt. Van de ontwrichting van mijn kosmos.
In de vroege ochtend was je uit Italië vertrokken met je geliefde ensemble. Een bus had je naar Milaan gedragen, een trein verder naar Bazel. Alles leek zich voorbeeldig aan de dienstregeling te onderwerpen. Alsof de wereld achtte dat zij zich naar jouw reisplannen moest schikken. En naar mijn verlangens.
Maar de nacht dacht daar anders over.
De nachttrein vertrok zonder jullie. Het was alsof er een plooi in de wereld was ontstaan, waarin jij, de andere musici en een hele lading tourspullen zijn opgeslokt. Alsof een conducteur mag beslissen dat jij een nacht langer uit mijn wereld verdwijnt. Oh, was ik maar degene die je had opgeslokt.
Dus sliep je in Bazel, en ik sliep niet.
De volgende ochtend hoorde ik dat Rotterdam jullie niet meer zou horen. Ik stelde mij een parkpaviljoen voor waarop alleen de verwachting was komen opdagen. Jullie reisden intussen verder: per trein naar Frankfurt, per bus naar Amsterdam, alsof heel Europa zich eindelijk begon te schamen voor wat het jou en mij had aangedaan.
Dus ben ik ook maar op reis gegaan naar jullie slotoptreden in Amsterdam.
Misschien heb je mij niet gezien. Dat geeft niet. Ik heb jou gezien zoals een dorstige naar water kijkt: niet omdat water mooi is, maar omdat ik me geen wereld zonder kan voorstellen. Ik heb naar je geluisterd alsof de muziek slechts een manier was waarop jij bestond.
Ik zag hoe je je instrument vasthield, hoe je handen precies wisten waar ze moesten zijn, hoe iets onder jouw aanraking ineens begon te leven. Het is misschien onredelijk, maar ik dacht alleen maar: hoe bijzonder moet het zijn om ooit door diezelfde handen aangeraakt te worden.
Je verliefde toeschouwer
Brief 3 – liefde in het hotel
Mijn geheime lieve strijker,
Na een verwachte nacht in de trein zonder jou,
Veranderde dat toch o zo gauw.
De trein vertrok te vroeg,
Zaten we plots toch niet in die Zug.
Het lot gaf ons wat we bleven hopen,
De hemel brak voor ons open.
Deze brief schrijf ik aan jou,
Omdat ik zo van je hou.
Denkend aan wat niet doorging op de laatste dag,
Krijg ik toch al snel weer die lach.
De nacht waren we toch plots samen,
Eindelijk was ik met mijn geliefde dame.
Ménagement stuurde ons naar het hotel in het schone Zwitserland,
En daar vonden wij elkaar, hand in hand.
Liefs,
Jouw geheime blazer
