Dagboekbladzijden van Ricciotti – Passanten – 26 en 27 juli 2026
Dagboek van een nachttreinconducteur – 25 juli
Vanuit de verte van het treinraampje zag ik het volle perron op Amsterdam Centraal Station. Een grote groep mensen stond klaar met veel spullen, verdeeld over drie grote stapels. Ze hadden allerlei koffertjes in gekke vormen op hun rug; dat moeten muziekinstrumenten zijn geweest. Verder hadden ze ongelooflijk veel kistjes, losse standaarden en tassen. Ik vroeg mij af hoe zij dit allemaal in de trein zouden gaan laden en vooral hoe lang dit zou gaan duren.Maar zodra de trein stilstond, kwam de groep in beweging en vormde een rijtje mensen dat alles als een machine de trein in laadde. Alle tassen verzamelden zich in één coupé en de muzikanten verdeelden zich over de verschillende coupés met hun eigen instrumenten. Het oogde chaotisch, maar tegelijkertijd ook gestroomlijnd.Toen de trein ging rijden, ontstonden de kleine theekransjes en borrelcoupés. Ze liepen hier en daar wat in de weg in de gangen en zetten hun vieze schoenen op de gang, maar verder leken ze het vooral erg naar hun zin te hebben met elkaar. Rond 00:00 uur keerde de rust in het hele treinstel terug en leek de vermoeidheid toe te slaan.Om 06:00 uur wekten mijn collega en ik de muzikanten en andere treinreizigers om ze een ontbijt te geven. Het gezellige geklets van de vorige avond pakten ze in de ochtend gemakkelijk weer op. Ik maakte een praatje met een van de mannen van het orkest. Ze zouden in Zürich overstappen op een trein naar Como, om vervolgens een volle week te toeren door Noord-Italië.Toen de trein rond 08:00 uur in Zürich aankwam, stond de hele bende al klaar in het gangpad met instrumenten op hun rug. Het uitladen van de trein ging nog gestroomlijnder dan het inladen. Het perron werd weer ingenomen door al hun tourspullen en ik kon nog net zien hoe ze al hun spullen in etappes verplaatsten naar het andere perron.
Dagboek van een opa – Parco Giochi comunale Angera – 26 juli
Vanmiddag paste ik op Luca op, mijn kleinzoon. We gingen naar het kleine speelparkje rondom het meer (Lago di Como). Daar in de schaduw speelde hij rustig op een hobbelpaardje toen er plots een menigte mensen aankwam rennen. Ze hadden allerlei kistjes en muziekstandaarden mee. Het leek eerst een kleine band, maar er kwamen telkens maar meer en meer mensen bij.Binnen enkele minuten stonden ze te spelen: een prachtig klassiek werk van Bellini. Ik dacht dat het dus een klassiek orkest moest zijn, maar daarna gingen ze allerlei andere stijlen spelen. Ze hadden een fantastische zangeres bij zich, die een aria van Rossini zong en ook een liedje van Mina. Het was een feest om naar te kijken en steeds meer mensen verzamelden zich om het orkest. Wat een energie en wat een vrolijkheid straalde er van deze jonge groep af!Tussendoor kondigden de muzikanten zelf de liedjes aan. Ze vertelden in het Italiaans (!!!) dat dit hun eerste optreden in Italië was. Wat leuk dat ze Italiaans konden spreken, want helaas is mijn Engels wat roestig. Ze sloten af met een van de favoriete liedjes van Lucia, mijn vrouw: Azzurro. Wat een prachtige versie. De muzikanten zongen en speelden tegelijkertijd en gingen dansend het publiek in. Dit parkje waar ik dagelijks kom, was voor een uurtje omgetoverd in een muzikaal feestje.
Dagboek van een vakantieganger – Too Young to Jazz Festival Campiglia Cervo – 26 juli
Wij komen al jaren in deze regio en gaan hier eigenlijk elke zomer met z’n tweeën op vakantie om te wandelen. Het is zo’n prachtige regio qua natuur en het heeft tal van schattige dorpjes. Via onze B&B-eigenaar hoorden we dat er vanavond een jazzfestival plaats zou vinden en dat er een Nederlands orkest zou komen spelen.Het schemerde al op het gezellige pleintje naast de kerk toen het jazzensemble klaar was met hun set. Een geweldige saxofonist, cellist, drummer en bassist hadden het publiek opgewarmd voor het Ricciotti ensemble uit Nederland.Op de hoge trap achter het pleintje stond het orkest vol jonge, vrolijke mensen klaar, ongeduldig wachtend om te mogen spelen. Ze hadden heel veel spullen bij zich. Waar gingen ze dat allemaal laten? De dirigent schreeuwde een korte kreet, waarna de hele groep begon te krioelen en de opstelling ging maken. Het zag er zowel chaotisch als geordend uit.Binnen enkele minuten begonnen ze aan het optreden en er volgden tal van vrolijke liedjes, afgewisseld met een aria en rustige klassieke muziek. Het publiek ging los toen het virtuoze stuk La Campanella van Paganini onderbroken werd door een jazz-improvisatie-intermezzo. Eerst speelde de concertmeester een prachtige versie van het originele stuk, begeleid door het orkest. Halverwege brak de jazzsaxofonist in en improviseerde op het thema van La Campanella. Iedereen ging uit zijn dak en ik zag de band die eerder die avond optrad genieten van deze solo.Toen de strijkers in hun eentje een stuk speelden van Vivaldi, werden wij door de vrolijke aankondiger naar voren geroepen om een frisbee naar elkaar te gooien, om zo het typisch Italiaanse pizzabakken na te bootsen. Zo zat ik het ene moment lekker te luisteren naar een rumba, en stond ik even later met een frisbee achter het orkest een ‘pizza’ te bakken. Het was een feestje om naar dit orkest te luisteren, dat met papegaaien- en Pikachu-mutsen op het hoofd het optreden afsloot met een spetterende toegift: hun lijflied De Gepikte Vogel.
Dagboek van een hoteleigenaar – Santuario di Oropa – 26 juli
Rond een uur of half twaalf ’s avonds arriveerde een glinsterend gouden bus voor ons terrein. De grote groep van ongeveer 50 gasten verzamelde bij een van de vleugels van het kasteel (Santuario di Oropa). Ze oogden erg moe. De meesten gingen direct naar bed, maar enkele gasten zag ik later nog het terrein verkennen en de sterrenhemel bewonderen, die hier in de bergen zo helder te zien is.
Dagboek van een schoolmeisje – Agrobarriera Torino – 27 juli
Samen met al mijn vriendjes en vriendinnetjes gingen we met onze meesters en juffen een uitje maken. Ik wist dat we iets van muziek zouden gaan zien, maar verder wist ik niet zoveel. We kwamen aan op een grasveldje en onder de bomen stonden zoveel mensen! Ik denk dat als ik geteld zou hebben, het er wel 43 geweest zouden zijn. Ze zagen er allemaal zo blij uit. Allemaal vrolijke kleren! Iemand had een muts op die op een aardbei leek. Superraar, maar zo grappig.Er waren zoveel verschillende instrumenten, zelfs instrumenten die ik nog nooit had gezien. Ik heb mijn ogen uitgekeken. Op een gegeven moment kon de dirigent niet meer stoppen met dansen, dat was ook best wel vreemd. Hij liep dansend weg en kwam niet meer terug. Mijn vriend Piaggio mocht toen het hele orkest dirigeren. Ik voelde me wel een beetje trots. Het allerleukste vond ik dat ze muziek speelden die ik kende, zoals Tintarella di Luna. Daar heb ik zo fijn op gedanst en meegezongen! Toen we terugliepen naar onze school had iedereen een grote glimlach op zijn gezicht!
Dagboek van een kok – Centro Interculturale delle Donne Alma Mater – 27 juli
Het was het einde van de middag toen ik een grote stoet op de binnenplaats zag arriveren. Ze waren dik bepakt met kisten en instrumenten. Dit was de groep waarvoor we de hele ochtend in de keuken hadden gestaan. We hebben geprobeerd een lekkere maaltijd voor ze te maken. De groenten komen van de markt; het zijn groenten die een beetje anders zijn dan de rest en vaak worden weggegooid. Dat vinden wij natuurlijk heel zonde, dus we hebben ze verwerkt in een bonengerecht met rijst, couscous met groenten en kruiden, en een auberginesaus. Met avocado’s hebben we guacamole gemaakt.
Dagboek van een kok – Centro Interculturale delle Donne Alma Mater – 27 juli
Het was het einde van de middag toen ik een grote stoet op de binnenplaats zag arriveren. Ze waren dik bepakt met kisten en instrumenten. Dit was de groep waarvoor we de hele ochtend in de keuken hadden gestaan. We hebben geprobeerd een lekkere maaltijd voor ze te maken. De groenten komen van de markt; het zijn groenten die een beetje anders zijn dan de rest en vaak worden weggegooid. Dat vinden wij natuurlijk heel zonde, dus we hebben ze verwerkt in een bonengerecht met rijst, couscous met groenten en kruiden, en een auberginesaus. Met avocado’s hebben we guacamole gemaakt.
Voordat de groep ging eten, gingen ze voor iedereen spelen op de binnenplaats. We hadden alles goed voorbereid, dus ik kon ook luisteren. Ongeveer een uurtje heb ik van het Ricciotti Ensemble kunnen genieten en het was heel bijzonder. Ze eindigden met Figlia d’a tempesta, een lied over feminisme. Voor een groep vrouwen voelde dat ontzettend krachtig.
Na het optreden ben ik gauw naar de keuken gerend en het ensemble kwam naar boven om te eten. We hebben alles voor ze opgeschept. Er was gelukkig meer dan genoeg, dat is altijd even spannend. Iedereen was heel aardig en bleef zeggen dat ze zo blij en dankbaar waren met het lekkere eten. Dat blijft stiekem toch leuk om te horen.
Toen iedereen eten had en de laatste persoon zat, begon er uit het niets een daverend applaus en gejoel. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er een beetje van schrok, het was zo luid. Al gauw had ik door dat ze voor mij en mijn kokmaatje aan het klappen waren uit dankbaarheid. Toen er een collectief “ooooohhhh” klonk en iedereen mij heel hoopvol aankeek, wist ik niet zo goed wat ik moest doen, maar gelukkig vertelde iemand mij dat we moesten buigen. Toen we dat deden, werd het collectieve “oohhhh” een “heeyyy!!!”, waarna iedereen verderging met eten.
Toen we de borden gingen opruimen, waren er veel bordjes die niet helemaal leeg waren; weinig eetlust, die Nederlanders. Voldaan hebben we ze uitgezwaaid toen ze vertrokken naar hun zoveelste optreden ergens anders.
Dagboek van een hond – Parco Valentino Torino – 27 juli
Samen met mijn baasje was ik vanavond in het park. Daar komen wij wel vaker met z’n tweeën en soms gaan we even uitrusten en chillen met zijn vrienden. Hij zat met zijn vrienden op een kleedje en ik lag er rustig naast te waken. Ik kon lekker luieren, tot er ineens een groep muzikanten met allemaal kisten en dozen kwam aanzetten. Ze maakten veel lawaai; ik werd er onrustig van.
Maar mijn baasje werd juist heel opgewekt en oogde kalm. Het zou vast goedkomen, hij keek zo blij en aaide mij geruststellend. Er was een rustig lied met een zangeres en een saxofoonsolo, volgens mij heette het Aria, waar ik zo kalm van werd. Toen kon ik weer lekker naast het kleed gaan liggen.
Steeds meer mensen verzamelden zich in het park om het orkest. Een van de trompettisten vertelde in het Italiaans dat dit al het vijfde optreden van vandaag was. ’s Middags hadden ze in een soort wijkhuis gespeeld waar mensen met een migratieachtergrond allerlei hulp konden krijgen. En direct hiervoor hadden ze op een plek gespeeld die diende als opvanglocatie voor vrouwen die te maken hadden gehad met geweld.
Toen de aankondiger dit in het park aan mijn baasje en zijn vrienden vertelde, juichte iedereen het orkest toe, en blafte ik net zo hard mee. De rest van het optreden zag ik alleen maar dansende benen en muzikanten die zowel in het orkest als in de menigte al spelend een feestje bouwden.
Dagboek van een tent – Piossasco – 27 juli
’s Middags kwamen er twee meisjes een bedje in mij leggen. Ze maakten het bed op en legden hun tas ernaast. Ze waren al gauw weer weg; ik had geen idee waar ze naartoe gingen. Ik bleef achter met mijn mede-tentjes, met wie ik in een halve cirkel in een mooie tuin van een villa stond. We stonden ver weg van de perenbomen, maar hadden wel wat schaduw van de grotere bomen achter ons.
Rond middernacht kwamen de meisjes terug. Ze waren in een grote groep met mensen die allemaal muziek gingen maken in de villa. Een van een speelde geweldig piano, de anderen sax, hobo, klarinet, viool en zang. Het ging maar door en ik hoorde veel gelach vanuit de villa komen. Af en toe was er ook een soort geluidje van het openen van een blikje Birra Moretti. Toen mijn rits werd geopend en weer gesloten, kon ik ook lekker gaan slapen onder de heldere sterrenhemel.