Vandaag spelen we in Limburg! Omdat het zo ver rijden is komen we er niet zo vaak. Daarom zijn we er nu de hele dag. Als we de provinciegrens over gaan wordt achterin de bus het Limburgs volkslied ingezet: “Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oord!”
We beginnen de dag met twee optredens in de penitentiaire instellingen in Sittard. Hier spelen we eerst buiten op een veldje voor gedetineerden en na de lunch in de gymzaal voor mensen in het Huis van Bewaring. Nawras zingt Diep in mijn Hart:
‘Wat een ander van je zegt
kan me niet schelen, laat ze maar praten
trek me d’r niets van aan
Want een misstap in ’t leven maken zovelen
haast ieder mens heeft wel een fout begaan’
Binnen leidt gastdirigent Mambo ons bij Mack the Knife als een ware professional! Na beide optredens is er nog even tijd om wat instrumenten te proberen en met elkaar te praten.
Een man vertelt dat er normaal best wel een machocultuur is, maar dat de muziek dat een beetje verzachtte. Hij merkt dat iedereen zich open kon stellen. Het is fijn om zo even met elkaar te kunnen praten. Als orkest en publiek. Gewoon mensen, zonder stigmas.
Bij de sluis zwaaien we de gevangenismedewerkers uit, die daar met zijn zevenen ook wat vrolijker staan dan toen we vanochtend aankwamen.
Op naar Maastricht!
Een gebouw dat je vaak gezien kunt hebben op de skyline van Maastricht, blijkt een AZC te zijn. Helemaal bovenin op de 5e verdieping gaan we spelen. Buiten komen er al enthousiaste kinderen op ons af, die direct onze spullen uit onze handen pakken en ons helpen alles naar boven te tillen.
Een medewerker vertelt ons dat er hier plek is voor 650 mensen. De mensen wonen er soms 4 jaar. Ook als de IND een positief besluit genomen heeft over hun zaak, wachten ze er vaak nog lang totdat ze een kamer of woning toegewezen krijgen.
In Heerlen sluiten we de dag af met een optreden in de prachtige Hoeve Corisberg, een woon- en werkgemeenschap voor mensen met verstandelijke beperking.
In de optredens van vandaag is er ook ruimte voor de dodenherdenking, nu alweer de derde keer vandaag. We denken aan hoe moeilijk het in Nederland wordt gemaakt voor mensen die door oorlog of geweld hun thuis hebben moeten ontvluchten. Hoe zouden wij zelf ontvangen willen worden? Nadat we dit mooie moment hebben kunnen delen met het publiek, spelen we ‘Ladada’. Het hele publiek danst de choreografie van onze aankondiger Madu mee. We eindigen met een feest!
Nu wacht ons alleen nog de lange reis naar Bunnik, waar we de rest van de tournee slapen.
Foto: Huub de Jong
